براي تو مي نويسم . تويي که مرا با عشق خويش خلق کردي . تويي که پرواز به من آموختي بدون بالي براي گشودن . پر پرواز به من دادي بي آنکه خويش بر بال هايم بنشيني و اوج گرفتنم را به نظاره روي. خلقم کردي از هيچ ولي دوباره ويرانم کن که خود طاقت ويران کردن ندارم . بي تو هيچم و تو مي داني. تو مي داني وجودم را بر وجودت بنا نمودي و چه قصر سست بنيادي . قصري که تو بر درياچه ي هوس ساختي و من بردشت نام آور عشق. تو ندانستي چه مي کني با قلب يخ زده ي من ومن مي دانستم طريق دل بستن را. مي سرودم عشق را بي آن که بدانم قافيه را . مي کشيدم پروانه را بر بوم گونه هايت بي آن که بدانم شمع چيست. ديگر گل را باور ندارم . نمي توانم آسمان را باور کنم. رفتي....