همان عصر پاییزی تا نگاهت کردم، دانستم که تا آخرین روز زندگیم چشم در چشم تو خواهم داشت همان طور که دانستم هیچوقت هیچوقت دست به دست من نخواهی سپرد هم نفس که بماند... و از آن روز بازی ما شروع شد بازی سکوت بازی نگاه بازی لبخند تو بازی اشک من.. زمینی که رویش راه می رفتی را می پرستیدم و می دانستی... همه می دانستند... و تو چه ساده هم بازی ام شدی چه ساده پر و بال دادی به رویاهای من روزها گذشت به پایان قصه می رسیدیم کم کم و تو چه ساده فراموشم کردی و هیچ نمی دانی که من چنان دوستت داشته ام که بعد از تو همه دوست داشتن هایم بدلی اند...