یکی دلمو نوشته اینجا...!

باز باران

باز من

و باز هم همان نیمکت همیشگی

تنها چیزی که بدجور توی ذوق میزند جای خالی توست!

آنقدر باهوش بودی که

عشق را از پس نگاه های سردم بخوانی

و من هم به همان اندازه بی عرضه!

که بتوانم عشقم را نفرت جا بزنم!

چقدر پاپیچ احساسم شدی

تا دوستت دارم را از زیر زبانم بکشی

چه شد که یکباره فراموشت شدم؟!

چه لذتی داشت خرد کردن یک غرور دست نخورده؟!

تو که می گفتی...

چه دروغهایی که نگفتی!

و من چه احمقانه تمامشان را باور کردم...

خودمانیم!دروغهایت را به تمام حرف های راست این روزهایت ترجیح میدهم...

بگو که برمیگردی...

بگو که جای خالیت همیشگی نیست

بی انصاف...

آسمان که به زمین نمی آید

بخاطر خدا...

این یکبار هم را دروغ بگو...