وقتی به خلقت خداوند نگاه می کنیم و توجه می کنیم و فکر می کنیم به این نکته جالب می رسیم که خداوند – تبارک وتعالی- تفاوت های انسان ها رو به نحوی طراحی کرده که موجب تکمیل و رشد و تعالی طرفین درگیر در یه رابطه می شه. مثلا توی همین روابط زن و مرد، نیازها و خواسته های طرفین به نحویه که موجب می شه زن و مرد مطابق با تفاوت های فردی شون مکمل همدیگه باشن. مثلا زن به طور فطری و غریزی نیاز به این داره که محبت ببینه و مرد نیاز به این داره که محبت بکنه. زن نیاز به حمایت شدن داره و مرد نیاز به حمایت کردن. زن نیاز به تکیه کردن به یه تکیه گاه داره و مرد نیاز به مورد تکیه دیگری واقع شدن. زن توی زندگی نیاز به یه قهرمان داره و مرد نیاز به کسی که اونو قهرمان بدونه. حالا اگه ما بیایم و به هر دلیلی این نظم بسیار زیبا رو که ناشی از تفاوت های طرفینه به هم بزنیم دچار یه مشکلاتی می شیم. مثلا توی همین بحث تکیه کردن و تکیه شدن؛ اگه هر کدوم از زن و مرد نیاز یا وظیفه خودشون رو درست انجام ندن یا مثلا انحرافی توی شکل ارضاء نیازشون شکل بگیره دچار مشکلات و اختلافاتی می شن. مثلا اگه مرد که خودش باید تکیه گاه زندگی باشه و