روزی آدم نادانی که صورت زیبایی داشت به « افلاطون » گفت: ای افلاطون ، تو مرد زشتی هستی. افلاطون گفت: عیبی که بود گفتی و آ ن را به همه نشان دادی. اما آنچه که دارم، همه هنر است، ولی تو نمی توانی آن را ببینی. هنر تو، تنها همین حرفی بود که گفتی. بقیه وجود تو سراسر عیب و زشتی است. بدان که قبل از گفتن تو، خود را در آینه دیده بودم و به زشتی صورت خودم پی برده بودم. بعد از آن سعی کردم وجودم را پر از خوبی و دانش کنم تا دو زشتی در یک جا جمع نشود. تو مردی زیبا رو هستی، اما سعی کن با رفتار و کارهای زشت خود، این زیبایی را به زشتی تبدیل نکنی.