یکی از دوستام چند دیقه پیش یه‌چیزی رو گفت که خیلی دوسش داشتم. خیلی: «من نقاشی رو دوست داشتم، دوست دارم. ولی نتونستم برم به کلاس آقای فلان و نتونستم مداد رنگی ِ بهمان بخرم چون گرون بود. من عکاسی رو دوست داشتم و دوست دارم اما نمیتونیم دوربین بخریم چون گرون هست. من موسیقی رو دوست داشتم و دارم اما نتونستم و نخواهم توانست برم کلاس و یا کلاس هم نه، وسیله‌ی موسیقی بخرم چون گرون هست. و کلی استعداد و علاقه‌ی دیگه‌ای که نه رشد کرد نه رشد خواهد کرد، خب فرق من با اونی‌که این علاقه‌ها و استعدادها رو داشت و رفت و موفق شد اینه که اون پول داشت، و من پول نداشتم. همین.»