همه کس نصیب خود را بَرَد از زکات حُسنت / به من فقیر و مسکین، غم بی‌حساب دادی / همه سرخوش از وصالت، من و حسرت خیالت / همه را شراب دادی و مرا سراب دادی ... !

دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی
ز کدام باده ساقی به من خراب دادی؟

چه دل و چه دین و ایمان همه گشت رخنه رخنه
مژه‌های شوخ خود را چو به غمزه آب دادی


دل عالمی ز جا شد چو نقاب بر گشودی
دو جهان به هم بر آمد چو به زلف تاب دادی

در خرمی گشودی چو جمال خود نمودی
ره درد و غم ببستی چو شراب ناب دادی

ز دو چشم نیم مستت می ناب عاشقان را
ز لب و جوی جبینت شکر و گلاب دادی

همه کس نصیب خود را برد از زکات حسنت
به من فقیر و مسکین غم بی‌حساب دادی

همه سرخوش از وصالت من و حسرت خیالت
همه را شراب دادی و مرا سراب دادی

ز لب شکر فروشت دل «فیض» خواست کامی
نه اجابتی نمودی نه مرا جواب دادی

فیض کاشانی