عین القضات همدانی در فقه مهارت داشته است. او هم همانند امام محمد غزالی دچار دودلی و شک شد اما آشنایی با آثار امام محمد غزالی به او آرامش داد. وی در بیان عقاید بی پروا بود و به همین سبب مورد بدگمانی متشرعان کوچک و بی خرد واقع شد و او را کافر و بی دین دانستند. در هنگام تبعید و زندانی شدن در بغداد، قوام الدین درگزینی وزیر سلطان سنجر دوباره او را به همدان آورده و به بهانه ی فساد عقیده در همان مدرسه ای که درس میداد پوستش را کندند و به دار آویختند و با نفت و بوریا جنازه اش را آتش زدند. خود وی قبل از مرگش سروده است: ( ما مرگ و شهادت از خدا خواسته ایم .... وآن هم به سه چیز کم بها خواسته ایم / گر دوست چنین کند که ما خواسته ایم .... ما آتش و نفت و بوریا خواسته ایم )