عمو عباس کجایی...............کودکان تنها چشم امیدشان به تو است پس امیدشان را نا امید نکن و با اب بازگردد...عباس مانند باز شکاری خود را به فرات می رساند لشگر دشمن از علمدار حسین واهمه دارد پس نزذدیک عباس نمی شود ...عباس زانو می زند لبانش خشک شده و قلبش اتش می گیرد یک دریا اب رویش است یک مشت اب بر می دارد ناگهن یاد ارباب و طفل رباب می افتد اب را میریزد ومشک را بی امان پر می کند و بسرعت راه خیمه هارا پیش می گیرد عباس خوشحال است که اهل حرم را نا امید نمی کند...ناگهان تیری به مشک می خورد........هر قطره اب که از مشک کم میشود.......امید عباس ناامیدمیشود .........واین گونه بود که اب هم شرمنده عباس شد