اگر دست ِ من بود ...

شالیزار ها را با / رو سری ات آشتی میدادم

و با کشیش ها کنار می آمدم که

ناقوسشان از خنده های تو پیروی کند

تا حتی خدا / وسط حرف هایت نپرد

اگر دست من بود / شمال تمام نقشه ها را به سمت تو می کشیدم

و از روی عرشه های پر رفت و آمد

از تنها چشم یک دزد دریایی

در یک چشم/ بهم زدنش / وسوسه را درک میکردم

که پای چلاقش را / در یک کفش ِ کشف ِ برمودای تو کرده

و از وقتی که اسکاتلندی رقصیدنت را دیده

با تمام وایکینگ ها / چپق صلح کشید

اصلا بگذار دست من نباشد / تمام حرف هایی که از تو میزنم

همین که / هر شب خوابم را در نزدیک ترین اقامت گاه ساحلی ِ بازوانت / میبینم

همین که / هر روز با چای چشم ِ تو / خورشید را تحویل میگیرم

همین که دعوا هایمان به هیچ چمدان بستنی ختم نمی شود

برای هفت پشت ِ / شعر های من کا[!]ت

بیا انتهای این شعر را انگشت بزن

انگشت / نمای تو بودن دنیای مرموز ِ خودش را دارد