عصر ما ٬ عصر فریبه عصر اسم های غریبه عصر پژمردن گلدون چترهای سیاه تو بارون شهر ما ! سرش شلوغه وعده هاش همه دروغه آسمون هاش پُر دوده قلب عاشق هاش کبوده کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق بزنیم دل و به دریا من و تو تنهای تنها خونه هامون پُر نرده پُشت هر پنجره پرده قفس ها پُر پرنده لب های بدون خنده چشم ها خونه ی سواله؟! مهربون شدن محاله نه برای عشق میلی نه کسی به فکر لیلی کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق بزنیم دل و به دریا من و تو تنهای تنها اونقدر میریم که ساحل از من و تو بشه غافل قایق رو با هم می رونیم اونجا تا ابد می مونیم جایی که نه آسمونش نه صدای مردومونش نه غمش ٬ نه جنب و جوشش نه گل های گل فروشش مث اینجا آهنی نیست مث اینجا آهنی نیست