............... #دیدگاه ...

وقتی که باشی

با نگاه دریا

تنهایی ام در انزوا گم می شود

سایه ها

دردهای دیوار

محو آفتاب و فرومانده از آبی عشق

با چشمانت

یک سبد دلواپسی

یک خاطره ی کهنه

ویک لبخند به جامانده

می نویسم ... می نویسم

غزل واره های شیرینت را

رویای بارانی ات را

می سرایم

در کوچه های تنگ اقاقی ها

و چقدر بوته ها به جویها دلخوشند

نفس را به برگهای فروافتاده می شمارند

بازهم می خوانم

با زلال آب

به تصویر ناپیدای کودکی ها

به فلوت دستان باد

و در آرزویی

در سیر ماندن و بودن

رهایی از ناکجا و نابودن

ناسروده های که می مانند

با دل می تازند

ومن شبگرد برگهای خیس

در پهنای غم های دیر

در چمن

در آوارگی

در خلوت

تو را حک می کنم