کور است اجاق این عشق ها ... سلام ها عقیم می مانند، حس پرواز نمی گیرد از این لبخندها ... بی تعارف ترش این است: «ما خودمان نیستیم»، به همین راحتی ... !/ [محمد صادق زمانی]

کور است اجاق این عشق ها

سلام ها عقیم می مانند

حس پرواز نمی گیرد از این لبخندها

کبوتر ساکن ایوان خانه پدری

اینگونه نگاهم مکن! جدیست حرفهایم

امروز، این ژست ها اجاره ایست

به خدا اجاره ایست

افتاده ایم به رهن «بیخودی»ها

بیخودی های پر از بیخودی

تا خرخره پر شده ایم از «من»

«من» های کمتر از «نیم من»

این روزها،

ترک برداشته شیشه ی انصافمان

دیگر حتی در زمستان، صادقانه نیست

«ها» کردنمان روی صورت سرما

بخارش از کوره ی دل نمی آید

و گرم نمی کند گونه های سرخ سرما را

بی تعارف ترش این است:

«ما خودمان نیستیم»، به همین راحتی!