تنهاتر از من، انگار كسى نیست هوا گرفته، هم نفسى نیست تنها تر از من، از منه خاموش منه شكسته، منه فراموش اون كه میخواستم ازم جدا شد تو مهِ پشت پنجره رها شد نه عشقى موند و نه سرپناهى ستاره اى نیست تو این سیاهى پنجره بازه، رو به خیابون چِشاى خیسم، خیره به بارون دلم گرفته، مثل همیشه آره دل تنهام، آروم نمیشه پنجره بازه، به روى بارون ثانیه هاى منه پریشون دلم گرفته، مثل همیشه بى تو دلِ تنهام، آروم نمیشه تنهاتر از من، انگار كسى نیست هوا گرفته، هم نفسى نیست تنهاتر از من، كه ناامیدم كه از تموم دنیا . . . . نه حالى مونده نه پاى رفتن من و غریبى من و شكستن نه عشقى موند و نه سرپناهى ستاره اى نیست تو این سیاهى پنجره بازه، رو به خیابون چِشاى خیسم، خیره به بارون دلم گرفته، مثل همیشه آره دلِ تنهام، آروم نمیشه پنجره بازه، به روى بارون ثانیه هاى منه پریشون دلم گرفته، مثل همیشه بى تو دلِ تنهام، آروم نمیشه