گویی تاریخ #ایران از دل این #آتش افروزی زاده شده است. گویی هنگامی که مردم روزگار هوشنگ به دور آتش گرد آمدند این سرزمین پا گرفت. گویی ایران دست در دست هم نهاده، هلهله و شادی کردند و چرخیدند به گرد این آتش بزرگ و شکوهمند با هم بودن را بر مردم آموخت و بدینسان #تنها بودن فراموش شد. مردم آموختند که گرمی دلهایشان را از هم بگیرند و دیدند که #گرما را تنها، با، با هم بودن می توان به جای #سرما نشاند این آتش افروزی را #سده نامیدند و نخستین جشن #ایرانی شد و بی گمان دیرینگی جشن سده پیش از #نوروز است و جشن سرشار از نور و گرما، بزرگترین جشن آتشی، جشنی برای خواهش گرما در دل سرد، خواهش نور در دل تاریکی، جشن امیدواری است از برای دمیدن #خورشید گرما بخش بهار و آمدن گل ها و سبزه ها .. !