@♥♥ دنيا ♥♥ ایـنـکـــه میـان دسـتـانَـت لـحـظـه ای‌ چـشـــم هــــایــــم را بـبـنــــدم… و دنـیــــا بـــه سکـوت صـــدای‌ نَـفَـس هــایَـت فــــرو رَوَد نمیــــدانــــــی‌ … چه هـیـجـــانــــی‌ ست …

کمـــــی دورتــر بـایست ...
لطفـــــــــا ً !!
من دیــوانه تــر از آنــم ...
کــه بی هــوا ،
در آغـوشت نگیــرم ... !

تقسیم میکنم ، سهم روزهای آینده ام را …
یا در کنار تو یا در یاد تو …

دوست می دارمـش … امـّـا …
می تـرسم بـگویــم و بگـویـد : ” مرسـی !! ”
یــا بگویـد بـه این دلـیـل و آن دلـیـل دوسـتـم نـدارد …
یــا چـه می دانـم …
مثـل خیـلیـهـا بگـویـد لیـاقـتـم بـیـشـتـر از این حرفـهاسـت …
می تـرسـم از اینــکـه
هـرچـیـزی بـگویـد جُـز :
” مــَــن هـم دوسـتت دارم … ”

قلب مهربانت مثلثی را می ماند در دریای عشق
مرا در خود کشیدی برمودای من!!!

دنــیـــا ادامــــه لــبـخـنـد تــــوســت ..
کــه تــــا آخــــریــــن لـــبــخـنـد مــــن کـــش مــــی آیــــد ؛
تـــو لــب بـــــرمــیــچــیـنــــی
و مـــن ..
جـــایی مـــیـــان آســـمـــان و زمـــیـــن ..
مـعـلق می شــــوم ..

دلــــــم
اگـــر بــرای ِ تــو تـنگ مـی شــود
ببخـش !
روزم ایـن گـونه ، قـشنـگ مـی شـود . .

قوطی های رنگ را به دیوار می پاشم …
بیهوده است ، تصویر تو پاک شدنی نیست از روی دیوار نگاهم !

نم نم عشقت را با دریای محبت دیگران عوض نمیکنم حتی اگر در طوفان غمت بمیرم !

میخواهم این راهی را که ما آمده ایم را

از ابتدا ویران کنم

تا هیچ کس به ابنجایی که ما رسیدیم

نرسد.!

با تو هستم
توئی که در تو مرده ام
توئی که بجای استقامت درد مینویسی
پس از این خوب نگاه کن
این منم............
همانکه به دنیا نشان می دهم درد عشق زیباست
محبت ستودنیست
و کمر خیانت را خم میکنم
حتی زمانیکه میبارم
عشق می رویانم
و سبکبال
تندیس مقدس مهربانی را
بر فراز سکوی دوستی مینشانم
نگاه میکنم و لذت میبرم
دمادم دعا میکنم
و از خدا بخشش بدخواهان را میطلبم

آری
این منم .......... منه در تو مرده...............

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود
با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی
و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند
و...و من همچون غربت زدای در اغوش بی کران دریای بی کسی
به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد

برای من
“مهر”
در نگاه توست
نه اولین ماه پاییز . . .

به انتظار بوی تو

چشمانم همه جا نقش دیدگان تو را جستجو می کنند

پائیز که می شود همراه برگ ها رنگ عوض می کنم

زرد و نارنجی می شوم

و با باد تا افقی که چشمانت

در آن درخشیدن گرفت

پیش می روم

و مقابلت به رقص در می آیم

دیر است بسی فردا ، امروز مرا دریاب»

«نزدیک تر از آنکه در خواب شوم در خواب»

«امروز محبّت کن ، بی دغـدغـۀ فردا»

«بخشنده تراز خورشید، پر نورتر از مهتاب

چه حس قشنــــگيه..

وقتی از نگاهــــش ميخونی که از نگاه کردنت واقــــعا لذت ميبره ....!! ♥

من

این شهر را دوست دارم,

شهری که کوچه هاش

به نام بوسه اند و خانه هاش

به حجم یک آغوش.


من این شهر_ بدون طول و عرض جغرافیایی را دوست دارم

تا به عرض شانه های تو

به طول دستهای تو

در آن خانه کنم


من این شهر بی دغدغه را دوست دارم

که کلاغهاش

به جای قار قار

شعر می خوانند و جمعه هاش

سکوت همرنگ عشق را مژده می دهند.


من این شهر خالی از چراغ را دوست دارم

تا آنقدر بگویم از دل تنگی

تا راه بندان شودو سبزی نگاه تو

راه گرفته ی دل را باز کند .

من این شهر را دوست دارم

شهر _دوستت دارمها را.

قسم به چشمانی که از دوری تو سرخ است و نمناک
دوستت دارم
قسم به صدایی که دردرونش لرزش بغض نهفته ست
دوستت دارم
قسم به دستانی که تا به صبح تو را به پروردگار خواهش می کند
دوستت دارم
قسم به پاهایی که جز تو در پی هیچ قدم نمی گذارند
دوستت دارم

چــه زیبــاست وقتـی میفهمـی
کسـی زیــر ایـن گنبد کبــود
انتظــارت را میـکشد ؛
چــه شیــرین است
طعــم چنـد کلمــه کــه میگــوید :
کجــایــی …؟

تو را می خواهم و دانم که هرگز ، به کام دل در آغوشت نگیرم ، تویی آن آسمان صاف و روشن ، من این کنج قفس ، مرغی اسیرم .

به کنج سینه منزل کردی ای دوست

دلم را رهن کامل کردی ای دوست

دلم مستغرق دریای غم بود

مرا مهمان ساحل کردی ای دوست

تو بیآ ،
مَنـ ــ میشوم لیلی ات
اَصلا میشَوَمـ ــ سهرابـ ـت
بگـ ــویـیـد نوش دارو هـ ـم پذیرُفـ ـتـهِ میشَود …
حَتـ ـی بَعد مَرگَمـ ــ

به هيچ صراطي مستقيم نيست
دلي كه
بي تاب نوازش سر انگشتان تو باشد !

من درختت میمونم …
تو تبر هم که بشی و بخوای منو قطع کنی ، آخرش یا دستمال میشم واسه اشک چشمات
یا قلم و کاغذ میشم واسه دلتنگیات

کل دنیا هم بگویند دوستم دارند ... فایده ندارد !!! اما ... دوستت دارم های " تو " چه غوغایی می کند ... روحم را تازه می کند !!!

باز كن پنجره را
تو اگر بازكنی پنجره را
من نشان خواهم داد
به تو زیبایی را
بگذار از زیور و آراستگی
من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد
كه در آن شوكت پیراستگی
چه صفایی دارد
آری از سادگیش
چون تراویدن مهتاب به شب
مهر از آن می بارد
باز كن پنجره را

نفس بده که برایت نفس نفس بزنم

نفس به جز تو نخواهم برای کس بزنم

مرا اسیر خود کردی دعایی کن

که آخرین نفسم را برای تو بزنم

آن روز که همدیگر را یافتیم ؛
یافتنمان هنر نبود !
هنر این است ؛
همدیگر را گم نکنیم …!

قدر جــــــــــــای تو خالیست در برابر من...
نشسته!! نــــــــــه!!! شکسته باز بغض دیگر من...
بیــــــــا که وسعت آیینه هم نمیفهمد...
وسعت ســــــــکوت دردی که شد برادر من...
سروده ام غزلی با ردیف خنده ی تو...
که جاودانه شود با تو شعر جاودانه ی من...
تو را به هر چه بگویی... به دوستی سوگند...
بیــــــــا که جای تو خالیســــــــــــت در برابر مــــــــن...

همه میگن عشق یعنی
دوست داشتن ..
اما
من میگم عشق یعنی
یکی مثل تو داشتن . . .

قطار رفته و موهایت هنوز در مشتهای من است
نمیدانم
نمیدانم گیسوان توست که به درازای دوری ماست
یا دستهای من که پس از رها کردن موهایت
باید از پا درازتر
به خانه ای برگردم
که بوی تو را
همچون خون در رگ جاری دارد...
برایم از آن همه دور
عکسی از خود پست کن
تا باور کنم
هنوز موهایت را کوتاه نکرده ای...

زودتـ ـر بیـ ـا...!
مـَטּ
زیر بـ ـاراטּ
ایستاده ام و انتـــظار تو را میکِشَم...
چَترے رویـﮧ سَرم نیست،
میخواهم قَدم هایت را با تِعداد قَطره هاے بـ ـاراטּ
شُماره کُنم،
تو قَبل از پایاטּ
بـ ـاراטּ
مے رسے...
یا بـ ـاراטּ
قَبل از آمدنت بـﮧپایاטּ
میرسد...؟
مَرا مَلالے نیست.
حَتے اگر هِزار سال هَم زیر بـ ـاراטּ
بدوטּ
چَتر بمانم،
نـ ﮧاز بوے یاس بـ ـاراטּ
خورده خَستـﮧ میشوم،
نـﮧ از خاکے که بـ ـاراטּ
غُبار را از آن رُبوده است،
مـَטּ
تا آخریـטּ
فَصل بـ ـاراטּ
مُنتظرت مے مانم.

لحظه هایم نازنیند ، وقتی حضور نازنین تو را دارم !
چگونه دم از تنهایی توانم زد وقتی که لحظه لحظه ی عمرم آکنده از عطر حضور توست ؟!
نه ! من تنها نیستم ! این تنهایی من است که تنهاست

ای روح سبز عشق یادت به خیر باد
درکوچه های سرد دربیت بیت هر غزلم
روشنی تویی !خورشید من بتاب!
تا باز از گرمی نگاه تو شب نیز بشکفد
تا قلب شب پره ز وجودت جوان شود
یخ های خاطرم زتو اب روان شود
خورشید من بتاب!!!

من برای دوست داشتنت ،
برای لمس دستانت ،
برای نگاه در چشمانت ،
برای بوسیدنت ،
برای غرق شدن در آغوشت ،
برای زندگی با خیالت ؛
برای نفس نفس زدن در دلتنگی هایت ؛
برای زندگی با نامت ؛
برای نجواهای عاشقانه در گوش ات ،
از هیچ کسی اجازه نمی گیرم ؛
حتی از خودت

روزایی هست که تو را مثل یک رویا میبینم و روزایی مثل یک خواب تو هم سرمای زمستانی هم گرمای تابستون تویی که هیچ از دلم خبر نداری می ری و بر میگردی و برا دیدنم فقط تو خوابم میای مثل یک رویای شیرین یا یک خواب قشنگ

وقتی مرا بغل میکنی ...
چنان جاذبه ی آغوشـــــت ..
به جاذبه زمین غلبـــــه میکند ...
که روحم به پــــرواز در می آید .. !!
"دلــــــم یه بغل ســــــــــــِفت میخواد"

وقتی نیست هزارتا حرف تو دلت داری که بهش بگی،
ولی وقتی می بینیش فقط نگاهش میکنی و هیچ حرفی نداری بزنی...
یه نگاهش به هزارتا حرف که نه، به همه دنیا می ارزه

می نویسم از تو برای تو و دور از تو ....
بدون هراس از خوانده شدن...
بگذار همه بدانند...

می نویسم برای تو...
برای تویی که بودنت را...
نه چشمانم میبیند...
و نه گوش هایم می شنود...
و نه دستانم لمس می کند...

تنها با شعفی صادقانه ...
با دلم احساست می کنم... !!!!

گاهی یک نگاه آنقدر مهربان است که چشم هرگز رهایش نمیکند
گاهی یک عشق آنقدر ماندگار است که زمان حریفش نمیشود
و گاهی یک دوست آنقدر عزیز است که قلب رهایش نمیکند !

دل تنگم و جز روی خوشت در نظرم نیست
در گیتی و افلاک به جز تو قمرم نیست
با عشق تو شب را به سحر گاه رسانم
بی لذت دیدار تو شب را سحرم نیست

ز چشمت اگر چه دورم هنوز....پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

اگر غصه بارید از ماه و سال....به یاد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا.....دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد..... پر از فکر راه عبورم هنوز

حضورت در قلبم مثل نفس کشیدن است ، آرام ، بی صدا ، اما همیشگی

تمام شعر های عاشقانه جهان شبیه تو هستند !
تو اما پشت استعاره ای ایستاده ای که به ذهن هیچ شاعری نخواهد رسید …

من دیوانه ان لحظه ای هستم که تو دلتنگم شوی.......

محکم در اغوشم بگیری و شیطنت وار ببوسیم.....

و من نگذارم.....

عشق من بوسه با لجبازی بیشتر میچسبد....!!

عجب حالي را در وجود من گذاشته اي

حالي كه مرا توان گفتنش نيست

قلم در برابر نوشتنش سر تعظيم دارد

گوشي را ياراي شنيدنش نيست

حالي كه مرا با خود مي برد همچون ذره اي خاشاك

كه بوسه نسيم او را به هر كنجي مي كشاند

حالي كه فرصت تفكر را از مغز پوچ من گرفت

حال رنجورم راچگونه درمان كنم

در حالي كه نمي دانم كي و چگونه گرفتارش شدم

من ایمان دارم به پایان این روزهای سرد و مه آلود ...

ماهِ من، می دانم که بزودی آفتابی خواهی شد

من این را از قاصدکهای خوش خبر شنیده ام ...