دیگر نگاهم حتی نگاهت را نمیخواهد . . .

کم کم یاد گرفتم که به هیچ کس تمام احساسم را ابراز نکنم!که به هیچ کس نگویم توی دلم چه میگذرد!که فکر نکنم آدمها ماندنی هستند در زندگی ام!که کمتر کسی حوصله عشق واقعی را دارد!
کم کم یاد گرفتم که (بعـــــــضی) از آدمها تشنه این هستند که عشق را گدایی کنند!آن هم از نقاشی های رنگارنگ!...که وقتی با تمام وجود،احساست را به آنها هدیه بدهی،نمی پذیرند!دوست دارند منت عشق های دروغین را بکشند!کسی دنبال دوست داشتن ناب نیست!که کسی سادگی را نمی خواهد!که همه دنبال رنگ هستند...آدمک های رنگارنگ!
کم کم یاد گرفتم که وقتی در جواب هزار بار گفتن"دوستت دارم" هزار بار"مرسی" را میشنوی،بفهم که دوستم ندارد(!)که هرگز دوستم نداشته!اگر غیر این بود،به خودش زحمت یک بار گفتن"من هم دوستت دارم"را می داد!
کم کم یاد گرفتم که اینقدر برای تنهایی دیگران،غصه نخورم!که اینقدر برای معنا دادن به زندگی دیگری،به آب و آتش نزنم!که خودم را فراموش نکنم!نیازهایم را از یاد نبرم!که به حرفهای خوشرنگی که چند ده روز هم دوام ندارند،تکیه نکنم!که باید از بازیچه شدن فرار کنم!که قدر خودم را بدانم!که...
یاد گرفتم...آدم به یک جایی میرسد که دیگر مجبـــــــور است برود!که وقتی هیچ چیز حتی غروری کمرنگ هم باقی نمانده،آدم باید خودش را بردارد و در سکوت،برود!
کم کم یاد گرفتم که باید باغ خودم را پرورش دهم!به جای اینکه منتظر کسی باشم تا برایم گل بیاورد!
یاد گرفتم که میتوانم تحمل کنم!
که محکم باشم...پای هر خداحافظی!
یاد گرفتم که...خیلی می ارزم!!!
بالاخره یاد گرفتم!!!
اما...
همه ی اینها را از "تـــــــــــــــــــــــــــــو" یاد گرفتم خوب من...!