عشقي كه مي رود را بدرقه كن دلتنگي كن جايش را زود پُر نكن به او ساعت ها فكر كن، به رفتن اش به ماندن تو بعد از اوخاطرش را عاشقانه ياد كن نه كه او آنقدر با ارزش باشد، هر چه هم مفت بود اما دل خودت را هرز نكن نگذار مهمان سراي مسافرهاي يك روزه شوي و عادت كند كه رفت، خاموش شود و بهانه نياورد. اما بياموز كسي كه تو را با اين غم ها تنهاگذاشت هرگز ارزش زنده ماندن در كنار تو را، ديگرندارد بگذار دلت هميشه مغرور عشق باقي بماند و به خواري نيُفتد. هرگز براي آني كه هيچ ات شمرد هيچ باقي نگذار جز افسوس خوردن براي عشقي كه به او داشتي...