یه حس عجیب و جالبی که، تقریباً بین همه ی ما آدما مشترکه اینه که وقتایی که مورد توجه یا احترام یا محبت یا حتی مورد نیاز دیگران قرار می گیریم، اتفاقاً به همون «دیگران» توجه و محبت و نیاز بیشتری پیدا می کنیم. مثلاً وقتی یکی به ما احترام می ذاره دقیقاً احترام ما رو هم بر می انگیزونه یا وقتی یکی به ما محبت می کنه ما هم توی دلمون نسبت به اون فرد احساس محبت می کنیم. این اتفاق شاید ناشی از اون حس خوبی باشه که، بعد از توجه و احترام و محبت دیگران، درون خودمون احساس می کنیم. احساس خوبِ دوست داشتنی بودن، مهم بودن، محترم بودن، مؤثر و کارآمد بودن و ... شاید به همین خاطره که، مثلاً وقتی یه نفر توی یه شرایط سخت، گیر کرده و شدیداً به ما نیاز پیدا می کنه و ازمون کمک می خواد انگار بیشتر از خود اون فرد، ما احساس مسئولیت می کنیم و سرنوشتش برامون مهم می شه.....