چرا دلم شکسته ؛ ای خدا ... به من گرفته ای تو خرده ؛ ای خدا ... گناه عاشقان دل شکسته ات چه بود ... که گم شدند در این سرای پر ز هولت ای خدا ... دلم گرفته از غروب مهر ... دلم گرفته از عبور یک نگاه پر گناه ... ولی من عاشقم خدا ... چه کرده ام مگر ؛ چرا ؟ ... کسی نمانده در سرای قلب من ؛ خدا .... ببین خدا ... ببین دلم گرفته ، ای تمام عالم من ای اله ... ببین کسی نمانده هم نفس ... ببین نشته قلب و جان من به یک نفس ... بدانم ای خدا که مردمان شهر من چرا ... به دیده ای سفر نمی کنند ... چرا دل خود از دیار نفرتی که مانده در جهان بدر نمی کنند ... مگر نه گفته ای که تو قدم بنه به سوی من ... و من دوان دوان رسانم این ندای خود به قلبت ؛ ای خدا ... ولی من از دو روز پیش رسیدم از دیار خستگی ... به همره دو توشه ی پر از گناه ... که شایدم رسد به پیش تو ... همان لسان عاشقی ؛ خدا ... منم روم ، تمام مردم از کنارتان ... که شایدم رسد به گوشتان ... نوای خسته ی دلی ... که از تمام قلبتان شکست ...