وقتي ادم كوچكه نه اينكه سنش كوچك باشه ...فكرش كوچكه......در فيلمها ....حتي در دنياي واقعي..به بايگران ژنده پوش زياد اهميت نميده ....مثل همين حسين پناهي ....يا پدر فقيري كه با ساز بچه هاش مي رقصه تر وخشك شون مي كنه ....امكانات تحصيل شان را فراهم مي كنه .......اغلب براي همين حسين پناهي نقشهاي نه چندان زيبا را مي دادند ......من هم چندان اهميتي به او نمي دادم .........ولي وقتي كمي بزرگتر شدم ......دل نوشته هايش را خواندم ........چه روح با صفايي داشت .......روحش شاد .......وقتي پدر شدم ..........چقدر سخته با هر سازي رقصيدن ......تا اب تو دل خانواده ......پدر مادر ...خواهر ...برادر.......زن و بچه تكان خورد ........و همه چيز طبق مراد باشد ......وقتي پدر و مادر فقيري را مي بينيد ........ساده از كنارشان رد نشويد......به نقش سنگيني كه در پس چهره چروكيده و كمر خم شده دارند ....احترام بگذاريد ..