این روزها سخاوت باد صبا کم است ...یعنی،خبر ز سوی تو _این روزها_کم است.... اینجا_کنار پنجره_تنها نشسته ام... در کوچه ای که عابر درد آشنا، کم است... من دفتری پر از غزلم ناب ناب ناب ...چشمی که عاشقانه بخواند مرا ،کم است ...باز آ!ببین که بی تو در این شهر پر ملال ...احساس ،عشق،عاطفه،یا نیست یا کم است... اقرار می کنم که در این جا_بدون تو_ ...حتی برای آه کشیدن ،هوا کم است... دل در جواب زمزمه های "بمان"من ...می گفت"می روم"که در این سینه جا کم است... غیر از خدا ،که را بپرستم ؟ تو را ؟ ... تو را حس می کنم ... برای دلم یک خدا کم است...