بعد تو اشک ها , با گیتار و سیگار چسب می زنند تکه های زخمی دلم را !!

باید از درخت ها باشی
كه این گونه پاییز را به موهایت آورده ای
و از رود ها
كه ماهیان آبی و قرمز
در صدایت شنا می كنند


گاهی چنان از غم حرف می زنی
كه عروسك هایت زنده می شوند
تا خودكشی كنند
و گاهی كه چشم می بندی
تمام جهان
خوابی ست كه می بینم



بارها
برف را دیده ام
كه بر پنجره می بارد
تا رفتنت را زیباتر كند
و ابر را
كه بر بام خانه نشسته است
كه تصویر انتظار مرا كامل تر...



و تنها
مگر برای نشستن بر لبه ی ماه
این پروانه از پیراهن تو برخیزد



فقط پنج دقیقه
از خاكریزها پایین آمدم
با بمب های شیمیایی سرفه نكردم
و راست و چپم را
مثل سه سالگی از یاد بردم


فقط پنج دقیقه
از تاریكی مرخصی گرفتم
تا برایت شعری عاشقانه بنویسم!