یه حس‌هایی هیچوقت نوشته نمیشه. نمیشه که نوشته بشه

چون اونطور که باید خونده نمیشه. و این یعنی مرگ #کلمات

این حَرفا مَحکوم میشَن .. مَحکوم ِ ب ِ حَبس ِ اَبد ! توی ِ سینه ... توی ِ مَغز !

با ی ِ عالَمه دَرد ..

همیشه هوا گرم نیست. ولی نباید یادمون بره که ما روزای سردم گذروندیم. با ی ِ عالَمه دَرد ..

ما ب ِ این روزا عادت داریم !

گَرمیو سَردی کَم نَکشیدیم ..

سوختگی جایی که چیزی برای سوختن دوباره نیست. این پلک های لامذهب دائما در حال بوسه اند. این لبهای بی دین . آشفتگی دنیا و برهنگی کلمات من که سر در گم شده اند

چِقَدر سَنگین !

مَنو ببخش اُستاد ... جوابی ندارم !

سنگین فضاییه که نفسش مونسمونه و نباشه میمیریم. سنگین اتاقیه که به ما عادت کرده و اگه یه روز نباشیم جامونو به هیچ سایه ای نمی‌سپاره. سنگین نگاهیه که حق به جانب از کنارت میگذره و حقی نداره و تو برای امتداد انسانیت فقط سکوت میکنی و دل میدی به تمام اون چیزایی که داری. اتاق. سکوت. تنهایی.

تقدیم با احترام