چای سرد درست کردم ، بعد مدتها

مخلص استاد بزرگ هستیم ، اصلا یاد شما خنکای وجود ه استاد اعظم

لطفت همیشگی عزیز دل ، این نسیم ِ پر طراوت وجود ِ شماست که مارو هم در بر ِ خودش گرفته همه ی ِ خدایان پشتُ پناهت باشن همیشه . . .

این نسیم کوچک و حقیر سایه بزرگواری چون شما رو بالای سرش داره و تکیه گاهی به عظمت و شان استادی چون شما در پشتش

تو رو به حق ِ اسپارتاکوس ِ شیر دل بیا و کمی کم بیار سردار بزار ما خاک ِ زیر ِ پات بشیمُ خلاص . . .

استاد بزرگ ما که شما باشی ما از شما یادگرفتیم که کم نیاریم ، هرچی تو این زندگی ما هست به یمن و برکت و سایه بزرگوارانه شماست ، که اگر شما نبودی حتی همین اسپارتاکوس نبود حماسه افرینی کنه و من هنوز خاک اون شکست نفسی شما هستم

فدایی داری کاش میشد قبول کنی کوتاه بیاییُ انقد سردار بودنتُ سرباز بودنُ جان فدا بودن ِ مارو نسبت به خودت با شکسته بندی پشت ِ سر نمیزاشتی . . .

من و تو به درجه ای رسیدیم تا سالها میتونیم ادامه بدیم
هرچند من همیشه خاک زیر پاتم که اگر قدم هایی که برای پیشرفت بشریت بر میداری متوقف شن خفه میشیم

تو اصن خود ِ حیاتی خود ِ حس ِ نفس کشیدنی خود ِ خود ِ خود ِ سردار ِ زمینُ آسمونی اصنم شکن نکن و تمام . . .

و همه این ها مدیون فرا انسانی بزرگ و خاشع و بزرگوار هست که اگر نبود ما هیچ نبودیم و همه انچه که هستیم از بزرگواری و عمق عدالت و علم اوتس