بگو...پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم ، از عشق چیزی بگوی!

بیتوته‌ی کوتاهی‌ست جهان
در فاصله‌ی گناه و دوزخ
خورشید
هم‌چون دشنامی برمی‌آید
و روز
شرمساری‌ جبران‌ناپذیری‌ست.
آه
پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چیزی بگوی...
درخت،
جهلِ معصیت‌بار نیاکان است
و نسیم
وسوسه‌یی‌ست نابه‌کار.
مهتاب پاییزی
کفری‌ست که جهان را می‌آلاید.
چیزی بگوی
پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم
چیزی‌بگوی
هر دریچه‌ نغز
بر چشم‌انداز عقوبتی می‌گشاید.
عشق
رطوبت چندش‌انگیزِ پلشتی‌ست
و آسمان
سرپناهی
تا به خاک بنشینی و
بر سرنوشت خویش
گریه سازکنی.
آه
پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم چیزی بگوی،
هرچه باشد
چشمه‌ها
از تابوت می‌جوشند
و سوگ‌وارانِ ژولیده آبروی جهان‌اند.
عصمت به آینه مفروش
که فاجران نیازمندتران‌اند.
خامش منشین
خدا را
پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم
از عشق
چیزی بگوی!