بعضی فیلم ها خوبند اما . . .

فیلم دیدن در سینما مرا کیفور نمی کند.

با یک بازه اطمینان بالای نود درصد می گویم؛ هیچ فیلمی.

سالن های سینما هرچقدر هم که خنک و خوشبو و تاریک باشند و صندلی های راحت داشته باشند، هرچقدر هم که حالم خوب باشد…

اما سینما یک قطعیت و عجله و پریشانی ای دارد که مانع می شود با همه وجودم از فیلم لذت ببرم.
اصلاً همین که تو توی سینما نمی تواند پیژامه پایت باشد، همین که سینما هیچ میزی ندارد که پاهایت را رویش دراز کنی، همین که توی سینما نمی توانی یکهو کنترل را برداری فیلم را پاز کنی، بعد خودت را کِش بدهی و دو تا دستت را ببری بگذاری بالای سرت، همین که سینما امکان ایستادن لحظه ها را به آدم نمی دهد، همین که پرتقال نمی توان خورد توی سینما، همین که بحث نمی توان کرد توی سینما، … تمام شوق مرا برای فیلم دیدن میکُشد.