دردم نهفته بِهـ ز طبیبان ِ مُدّعـی . . .

آدمهای مریض را دیده اید؟ اول درد می کشند و شکایت می‏‌کنند. داد و هوار می‌کنند. بیخودی بند می‌‏کنند به این چیز و آن کس. بعدتر آرام می‏‌شوند، گله شان را فقط پیش دکتر می‏برند. مریضیشان که خیلی طول بکشد و درد که خیلی نامرد بشود، رو می آورند به ناله… آدمهای رو به احتضار را چی؟ دیده اید؟ ساعتها و روزها کلمه ای صدا ازشان نمی‌شنوید. نه که دردی نباشد. هست. اما آنقدر درد قوی و غالب است که هیچ ناله و شکایتی راه به جایی نمی‏‌برد. ناچار آدم سکوت می‏‌کند. درد را قورت می‌‏دهد.

آدمها را اگر دیدید که ساکتند و هیاهو نمی‏‌کنند، خیال نکنید که دردی ندارند. گاهی غم آنقدر بزرگ میشود که زبان آدم بند می آید.

پ ن : کسی را اگر دیدید که پا به پای شما می‏‌خندد، فرض را بر این بگذارید که این پنج دقیقه خنده، شاید تمام خوشی روزش باشد. طعنه نزنید که هی فلانی، فلان چیز اصلا آزارت نمی‌دهد انگار و غصه اش را نداری.