گاهی دختران با دوستان و هم کلاس هایی روبه رو می شوند که نمایشگران حرفه ای در ارائه جدیدترین مدهای روز و مقلدانی زبردست در به روز شدن تیپ و شمایل خودشان هستند. گاهی ممکن است عده ای حسرت امکانات یا توانایی چنین دخترانی را داشته باشند؛ درحالی که حقیقت مسئله چیز دیگری است. این ها نمایشگرانی هستند که در هیاهوی تیپ و مد، خودشان را گم کرده اند؛ آن هم در دوره ای از زندگی که به یافتن خود شدیدا نیازمندند. نتیجه این کار از دست دادن آرامش واقعی و بسنده کردن به تحسین های لحظه ای برخی از دوستان است. راستی! اگر قرار باشد بین آرامشی که ما را به موفقیت و کام یابی می رساند، و نمایشی که ما را از این قصد دور می کند، یکی را انتخاب کنیم، اولویت با کدام است؟