اعتراف میکنم بچگیام میرفتم دم لونه مورچه ها واسه سرگرمی دعواشون مینداختم بعد واسه این که هم دیگرو گاز بگیرن کله یکیو میزاشتم لای دندونای اون اونم گاز میگرفت . یکم که میگذشت میومدم جداشون کنم بعد کله همدیگرو ول نمیکردن نمیدونم چرا منم زیادی میکشیدم همیشه کله یکیشون کنده میشد منم تا فرداش عذاب وجدان میگرفتم . این بلارو بارها سرشون در آوردم بیچاره ها .

چشمات ذره بین داشت؟ پسرا

سمن الان اظهار پشیمانی میکنم .

الهه این مورچه بزرگا .

لیدا

من موندم که بعد از این که عذاب وجدان می گرفتی باز هم این کار تو تکرار می کردی یا نه؟

لیدا ؟

علیرضا فرداش آره .

متاسفم عمه

چه عذاب وجدانه با حالی داری ....

عمه اون وقتا 5 6 سالم بود .

علیرضا الان آدم شدم .

خوبه..یعنی الان به جای این که بری وبیای بعد کلشون رو بکنی همین اول می کنی؟

نه دیگه بی آزارم .

از همون بچگی آدم نبودی

عمه ؟

خوب راست می گه دیگه.....(البته با توصیف های خودت)

ها؟

ها چی؟؟؟؟/

الان آدمم .

از وجناتت معلومه

باشه

ها میدونم .

لیدا

کوفت عمه

عمه

یه کم با ملایمت

میدونم دوسم داری عمه

پس چی .

هیچی دیگه