شب آمد و دل تنگم هوای خانه گرفت ...دوباره گریه ی بی طاقتم بهانه گرفت / شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست ... دوباره خرمن خکسترم زبانه گرفت / نشاط زمزمه زاری شد و به شعر نشست ... صدای خنده فغان گشت و در ترانه گرفت /زهی پسند کماندار فتنه کز بن تیر ... نگاه کرد و دو چشم مرا نشانه گرفت / امید عافیتم بود روزگار نخواست ... قرار عیش و امان داشتم زمانه گرفت / زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من ... به تیغ باز ستاند و به تازیانه گرفت /چو دود بی سر و سامان شدم که برق بلا ... به خرمنم زد و آتش در آشیانه گرفت /چه جای گل که درخت کهن ز ریشه بسوخت ...ازین سموم نفس کش که در جوانه گرفت /دل گرفته ی من همچو ابر بارانی ...گشایشی مگر از گریه ی شبانه گرفت (هوشنگ ابتهاج)