دنبالر واسم مث یه شهره..ممم شاید شهر نه،مث یه آپارتمان خیلی بزرگ که آدم هاش رو میشناسم،اونایی که کپی میذارن هیچ،اما اونایی که حرفای خودشون رو میذارن واسم جالبن و دنبالشون میکنم،شاید هیچوقت هم باهاشون هم صحبت نشم اما بعد یه مدتی کامل میشناسمشون،اونقدر احساس نزدیکی میکنم که گاهی موضوع صحبتم میشه خارج از دنیای مجازی،از خوشی ها،نا خوشی ها،عاشقانه ها شون برای اطرافیانم میگم،البته بیشتر واسه مخاطب خاص خودم،شاید چون با هم توی عضویت دنبالر وجه مشترک داریم...اینجا رو دوست دارم،خاطرات زیادی باهم داریم،من و #دنبالر: )