دوست، دوست را کامل می کند...

همانگونه که یک نیمه ی در، نیمه ی دیگر را...

اما یک نیمه ی در، در نیمه ی دیگر، حل نمی شود، محو نمی شود، نابود نمی شود...

این شبیه شدن ها، مساله ای است که باعث می شود ما غالبا تنها بمانیم، چرا که از مقلد بیزاریم...

یا از اینکه تقلید کنیم، مگر آن که دوستی را با دلقکی برابر بدانیم، یا آن قدر درمانده و ضعیف النفس باشیم که احتیاج به له شدن در دیگری را حس کنیم، یا آنقدر بیمار باشیم که بخواهیم در مقام "خود همه چیز بینی"، جمعی انسان توو سری خور ِ ساده لوح را به مسخرگی وادار کنیم.

ما می خواهیم کسی با ما باشد که "ما" نباشد، دستگیرنده ی ما باشد و دستگیرنده اش باشیم، هشدار دهنده ی به ما باشد و هشدار دهنده ی به او باشیم، بیدار کننده ی ما و بیدار کننده اش...