وقتی که تو نیستی...

دنیا
چیزی کم دارد ...
من فکر می‌کنم در غیاب تو
همه‌ی خانه‌های جهان خالی‌ست ،
همه‌ی پنجره‌ها بسته است ،
اصلا کسی
حوصله آمدن به ایوان عصر جمعه را ندارد ...
واقعا
وقتی که تو نیستی
آفتاب هم حوصله ندارد راه بیفتد
بیاید بالای کوه ،
اما دیوارها
تا دلت بخواهد بلندند
سرپا ایستاده‌اند
کاری به بود و نبود نور ندارند ،
سایه ندارند ...
من قرار بود
روی همین واقعا
فقط روی همین واقعا
تاکید کنم !
بگویم :
واقعا
وقتی که تو نیستی
خیلی‌ها از خانه بیرون نمی‌آیند ...
واقعا
وقتی که تو نیستی ،
من هم
تنهاترین اتفاق بی‌دلیل زمین‌ام ...
واقعا
وقتی که تو نیستی ،
بدیهی‌ست که تو نیستی !