بچه که بودم،وقتی مامانم می خواست کیک بپزه،دوست داشتم بشینم و نگاش کنم و دوست تر داشتم که به خمیر خام کیکی که قراره پخته بشه ناخنک بزنم . بوی وانیل رو دوست داشتم و فکر می کردم خیلی خوشمزه اس ... یه روز یواشکی و دور از چشم مامانم،رفتم سراغ ظرف وانیل و یه قاشق غذا خوریِ پُر برداشتم و همه رو یه جا ریختم تو دهنم! از طعم وحشتناکش هیچی نمی گم . چون اگه کسی امتحانش نکرده باشه،متوجه حس و حالتِ اون لحظه ی من نمی شه . فقط یه بار امتحانش کردم ،نمی دونم هنوز طعم وانیل های امروزی هم همونطوریه ؟ نتیجه ی اخلاقی : بعضی چیزا خوش عطر و بو هستن و به نظر خوشمزه میان، اما حتا یه ذره از اون رو نمی شه قورت داد!!!