گوشی ِ تماما سایلنت ، با همه خفه بودنش یک عالمه حرف دارد برای گفتن.گوشی تماما سایلنت ، یعنی این گوشی مخاطب خاص دارد.مخاطب خاصی که دائم گوشی را وادار میکند به دیلینگ دیلینگ کردن.مخاطب خاصی که دیلینگ دیلینگ ِ ناشی از تماس ها و پیام های او را کسی نباید بشنود. که خودش، وجودش، تکست های ریز و درشتش،تماس های گاه و بیگاهش،اصلا همه چیزش یک راز است و این راز می تواند بسته به شخصیت آدم های رابطه،بزرگ باشد یا کوچک.از این رازهای موقتی باشد یا راز ِ مگوی ِ ابدی. صاحبان ِ این گوشی های تماما سایلنت،شامل دو زیر مجموعه اند که چندان توفیری هم ندارند با هم: دسته ای که مخاطب خاصشان واقعا خاص است و واحد،دسته ای که "مخاطب هایی" دارند تماما خاص. بحث، بحث ِ بسته شدن صدای گوشی برای یک نفر یا ده نفر نیست که بحث ِ اصل ِ ممنوع شدن ِ صدا برای غیر است.همین که تو حق شنیدن ِ صدای پیام ها و تلفن های کسی را از بقیه میگیری ، یعنی خوشبختی.اصلا مهم نیست رابطه ات با آن یک نفر ، یا آن ده نفر بصورت توامان ، به نتیجه برسد یا نه.مهم این پنهان کاری است که علیرغم منفی بودن ِ ذات ِ قضیه ، خیلی هم شیرین است ..

بعضی ها هم هستند که نه...گوشی شان وِل است و رها. صدایشان خفه که نیست هیچ ، تا ته ِ ته هم برده اندَش بالا که اگر دری به تخته خورد و کسی، اشتباهی حتی،شماره شان را گرفت یا پیغام های تبلیغاتی گذارشان به inbox ِ متروکه افتاد، بشنوند.این گوشی ها و صاحبانش حال آدم را بد میکنند.رو بودن هم حدی دارد آخر...
ولی امان از این گوشی های گذر کرده از معبر ِ سخت و جانفرسای " تغییر" . اصلا تغییر همیشه بد است.ذات ِ تغییر که نه...عبور از گسل های بوجود آمده در هر تغییر است که حال آدم را بد میکند.شبیه دوران بلوغ مثلا.دردهای بلوغ همان دردهایی است که در گذر از راه " تغییر" متحمل میشوی.
چنین گوشی هایی،یک روز خفه بودند و بیصدا.صاحبانشان مخاطب خاصی داشتند و پیام های ممنوعه ای و تماس های یواشکی و قفل و زنجیری که به در و دیوار ِ گوشی بسته شده بود.روزگار نمی چرخد و شاید هم بد می چرخد و اینها میرسند به معبر " تغییر".مخاطب خاص میرود و گوشی ها ول میشوند و رها.صدایشان تا ته ِ ته میرود بالا و inbox از حالت خصوصی به حالت عمومی تغییر هویت میدهد.
صاحبان ِ این گوشی ها را مراعات کنید که از بد وضعیتی گذر کردند و شاید در وضعیت بدتری گرفتار شدند.