عبید ابن لوک جوزانی از مریدان شیخ نقل کند که مولایم دستی گشاده داشت و هیچ کس را از در خانه خویش دست خالی رد ننمود. یاد دارم شبی بر خانقاه بودیم و با شیخ شِلِم میزدیم که گدایی دق الباب نمود. شیخ بر باب حاضر گشت و چون گدا بدید زبان به دشنام و ناسزا گشود، فی الحال آن بیچاره شیخ را گفت: ای پیر دانا چرا مرا تحفه ندادی دیگر ناسزا گویی. شیخ فرمود: از آنجا که ما در بخشش شهره خاص و عام هستیم و در خانه متاعی نداریم تا تقدیمت کنیم گفتیم دست خالی نروی !! گویند گدا با درک این عظمت شیخ خشتک خویش شرهه شرهه نموده و تا روز موت از مریدان حلقه به گوش شیخ گشت.