بچگی، در رویاهایمان بتمن هایی بودیم که یک تنه به جنگ سیاهی ها می رود و دشمن تا بن دندان مسلح را با دست خالی شکست می دهد.../ بزرگ تر که شدیم، تصور همیشه پیروز بودن غیر منطقی می نمود و رویایمان شد یک مرگ لحظه ای در هنگام اوج قهرمانی ها و مردانگی ها، بتمنی که برای دفاع از حق مظلوم در برابر قاتلان و دزدان چاقو می خورد و می میرد... آن زمان ها برایمان سیاه تر از مرگ رنگی نبود.../ و امروز که آن روی سکه زندگی جایی برای تخیلات باقی نگذاشته است، بتمن هایی هستیم که نقاب از صورت برداشته اند و با پیچ و خم زندگی می جنگند تا رویای بتمن ها و قهرمان ها در دل کودکان زنده بماند...