شیخ [!] الدین بسیار به بهداشت دهان و دندان اهمیت می دادند و هماره دندان های خویش را با فرچه ی دندان (مسواک) تمیز می نمودند. در خبر است که سالیانی دور شیخ بر دواخانه برفتند و خمیردندانی خریداری نموده و به مدت سه ماه از آن خمیردندان استفاده نمودند تا آنکه محفظه ی آن خمیردندان به هم چسبید و شیخ و مریدانش گمان بردند که دیگر خمیردندانی در آن نیست، اما شیخ به مدت 6 ماه دیگر هر روز از آن خمیردندان استفاده می نمودند و هر روز فکر می کردند که آخرش است ولی باز هم از آن تیوب ملعون خمیردندان بیرون بیامد و مریدان که این کرامت از تیوب خمیردندان شیخ بدیدند نعره ها زدند و با مشت بر دهان یکدیگر کوبیدند تا تمامی دندان هایشان خرد بشد.