گراسياس «پرسپوليس خسته»! / فصل بازنشستگي نغمه‌ها . . . [لینک]

این قسمت رو خیلی قشنگ نوشت:

براي همه آنها كه با «پرسپوليس خسته هنوز از پا ننشسته» زندگي كرده‌اند، سخت است باور اين‌كه ديگر اثري از باشگاه پرصلابت آن روزها در كار نيست؛ همان تيم كوبنده‌اي كه روایت مي‌کردند «پشت دشمنانش رو يكي يكي شكسته». در همه سال‌هاي پس از اين ترانه، پرسپوليس به شكل آزمايشگاهي براي دولتمردان و مديران غيرمتخصص اداره شد. از اين طرف تا توانستند توي سر اين تيم زدند و از آن طرف، برايش هووهاي پولدار و رنگارنگ صنعتي تراشيدند تا سكه‌اش روز به روز بيشتر از رونق بيفتد. اين اما همه داستان نبود. موازي با غريبه‌‌ها، پرسپوليس از جانب خودي‌ها هم ضربات زيادي را تحمل كرد. آن روزها كه شاعر در ستايش پاكباختگي سلطان مي‌سرود «تو جاده زندگي، پروين پاهاش شكسته» حكما خبر نداشت كه همين علي آقا بعدها به جدي‌ترين مدعي و معارض سرخپوشان تبديل خواهد شد؛ اسطوره‌اي كه در سهم‌خواهي، كت همه اسلافش را از پشت مي‌بندد و اجازه نمي‌دهد بدون تامين منافع ‌خودش، يك آب خوش از گلوي قرمزها پايين برود. اين پروين پا طلايي كه راوي حماسه در موردش مي‌گفت «اكنون با پاي خسته به هيچ جا نرسيده» اتفاقا برخلاف بقيه هم‌نسلانش پله‌هاي مادي ترقي را بعد از پايان دوران قهرماني‌هايش طي كرد؛ درست برعكس يكي مثل مهاجم همان روزهاي پرسپوليس، كسي كه در به او اطمینان دادند «فتح‌آبادي خونه‌ات آباد، هرگز نمي‌ري از ياد»، اما حالا مدت‌هاست كه در فراموشي و انزوای كامل به سر مي‌برد! نه، اين سرودها ديگر برازنده پرسپوليس بحران‌زده کنونی نيستند؛ تيمي كه روزگاري بزرگان تاريخ فوتبال مملكت در روياي پوشيدن پيراهنش به خواب مي‌رفتند، اما امروز كريم انصاري‌فر و قاسم دهنوي هم آن را مي‌پيچانند . . .