.....

سوت جمعه را .....

با یاد همهء بود و نبودها ؛آغاز کردم

یاد ها ؛ خاطره ها و دیدن گذشته ها و چشم دوختن به آینده ای که دیده نمی شود

در تنهایی .....من به حس هایی می رسم که در یک دنیا جمع ؛ نمی رسم !

ما آدم ها ...چقدر آدمیم ! ...خدا می داند.

چقدر در وجود ما حس است ...آن را خدا می داند .

و...چقدر در دل ما؛ سبد سبد مهر و بقچه بقچه کین خوابیده...

این را هم ؛خدا می داند!

خیلی وقت ها ...ما هیچ از خودمان نمی دانیم و در این هیچ ! می مانیم .

زیبایی را در وجود خودمان معنا می کنیم

و زشتی را در دنیای دیگران!

راستی را به خودمان می بندیم

و دروغ را به این وآن هدیه می کنیم .

کجی مان را صداقت و صمیمیت شان را ...ریا می بینیم.

دنیای مان را شاد و جهان شان را...ناشاد می جوئیم !

وآن قدر در این جهالت جاودانه مان می مانیم ....

که جاودانگی هم ...

می پوسد !


***********************

سوت جمعه را....

خیلی زدم من !

یاد همه آن چه بود و نبود .....

ساز سوت مرا ...نازک و زیبا کرده بود

سوت جوانی من ...

هنوز با من است ...

درون دل من.......

آن جای قلبم.....

این جای دلم.........

همهء همه جای من........

در وجود و نا وجود من ...

در تمام سال هایی که جا گذاشته ام ...

تمام سال هایی که اگر باشد باز....

در خود خودم....

که با تمام وجودم ....

از لای دولب .................

با نوای غم انگیز زندگانی ....

بیرون می آید ....

و می شود...

سوت جمعهء من !