...

واي از دنيا که يار از يار مي ترسد

غنچه هاي تشنه از گلزار مي ترسد

عاشق از آوازه دلدار مي ترسد

پنجه ي خنياگران از تار مي ترسد

شه سوار از جاده هموار مي ترسد

اين طبيب از ديدن بيمار مي ترسد



ساز ها بشکست و درد شاعران از حد گذشت

سالهاي انتظار بر من و تو بد گذشت



آشنا نا آشنا شد

تا بلي گفتم بلا شد



گريه کردم ناله کردم حلقه بر هر در زدم

سنگ سنگ کلبه ي ويرانه را بر سر زدم



آب از آبي نجنبيد

خفته در خوابي نجنبيد



کوچ کردند دسته دسته آشنايان ، عندليبان

باغ خالي باغچه خالي شاخه خالي لانه خالي

واي از قومي که با دشمن همي سازد

آبرو در خدمت ظالم چه مي بازد

مطربان هم کوک کردند سازهاشان را به ظلم

دست ظالم را ببين بر ما چه مي تازد

اعدام کودکان در شهر و هر برزن

او به شلاق و به دارش وه چه مي نازد



چشمه ها خشکيد و دريا تشنگي را دم گرفت

آسمان افسانه ي ما را به دست کم گرفت



جام ها جوشي ندارد ، عشق آغوشي ندارد

بر من و بر ناله هايم ، هيچکس گوشي ندارد



بازا تاکاروان رفته باز آيد

بازا تا دلبران ناز ناز آيد

بازا تا مطرب وآهنگ وساز آيد

پاگل افشانان نگار دلنواز آيد

بازا تا بر در حافظ سر اندازيم

گل بيفشانيم ومي در ساغر اندازيم