@سعیده نقل است روزی مریدی تنها به مسیری می‌‌شد , که ناگاه بادی عظیم و فزون از تحمل او را فرا گرفت، بدان سان که خویشتن داری نتوانست و آن ناخوانده باد به صدایی بسی مهیب ز ماتحت وی برون همی‌ آمد که گویی صوراسرافیل است که دارد در نفخ صور اول می دمد!!! در این حال, نظری به یمین و یسار همی‌ کرد تا از خلوت مکان اطمینان یابد که شیخ "رفع الله مقامه" را رخ به رخ خویش همی‌ یافت که غضبناک و اخم آلود , با موبایلی در دست درحالی داشتند با جی اف خویش صحبت بکردندی , فرمودند : " به راستی‌ که هیچ کس تنها نیست "... و مرید ز شدت شرم و خجلت سر در اعماق خشتک خویش فرو برد و آنقدر از هوای سرد و ناجوانمردانه آنجا استنشاق بنمود تا جان به جان آفرین تسلیم بشد....