مـرد! مـا مـرد هسـتیم! دسـتـانـمـان از تـو زبـر تـر و پـهـن تـر اسـت...! صـورتـمـان تـه ریـشـی دارد...! گـاهـی دلگـیر از بی وفـایی ها ، امـا دلمـان دریـاسـت... جـای گـریـه بـه بـالکـن می رویم و آب و هـوایـی عـوض میکـنیـم... مـا بـا هـمـان دسـتان ِ پـهـن و زبـر تـو را نـوازش میـکـنیـم... دریـایـی از گـرفـتاری بـاشـیم ولی..... بـا هـمـان صـورت نـاصـاف و ناملایـم تـو را میـبـوسـیم... تـا تـــو آرام شـــوی... آنـقـدر مـا را نـامـرد نخـوان... آنـقـدر پـول و مـاشـین مـا را نـسـنج... فـقـط بـه مـا دل بـــده..... تـا بـرایـت زمیـن و زمـان را بـهم بـدوزیـم...!