...

آن زماني كه تو در بستر آلوده ي تزوير و ريا

قدح تلخ طربناكي خود پيمودي

آن زماني كه تو با آن نگه سرخوش و مست

لحظه ها را همه در گستر شب فرسودي

آن زماني كه تو با خنده ي مستانه سخن ميگفتي

آن زماني كه غم وماتم دلگير زمان را غضب آلوده و بي حوصله مي آسودي

من در آن شام پريشان بودم

من پر از حسرت ديدار نگاه

در اتاق سيهم خسته و زندان بودم

اشك بود و سكوت

رشك بود و فريب

توسيه جامه ي شب را به گنه آلودي

من سيه جامه ي دلگير زمان را به سرشكي همه با رنگ گهر پالودم

هيچ كس همدم اين مرغ پريشان محبت ننشست

هيچ كس نغمه ي مهري نسرود

هيچ كس جامه ي بيدادگري را به صدايي نگسست...