چه قدر سخته كسي كه تمام عشق رو ازت گرفته و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داده زل بزني و به جاي اينكه لبريز از كينه و نفرت باشي حس كني كه هنوز دوسش داري...چقدر سخته دلت بخواد سرت رو به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير اواز غرورش همه ي وجودت له شده ...چقدر سخته تو خيال ساعت ها باهاش حرف بزني اما وقتي مي بينيش هيچ چيز جز سلام نتوني بگي...چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هاتو خيس ميكنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه هنوز چقدر دوستش داري ...چقدر سخته گل ارزوهاي تو تو باغ ديگري ببيني و هزاربار بشكني و اون وقت اروم زير لب بگي (گل من باغچه ي نو مبارك)