دیوارهای دنیا بلند است... و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار... آن طرف دیوار...خانه ی خداست(!) و آن وقت هی در می زنم ، در می زنم ، در می زنم... و می گویم : " دلم افتاده توی حیاط شما ، می شود دلم را پس بدهید ..." کسی جوابم را نمی دهد ، کسی در را برایم باز نمی کند... اما همیشه ، دستی ، دلم را می اندازد این طرف دیوار . همین(!) و من این بازی را دوست دارم... همین که دلم پرت می شود این طرف دیوار ، من این بازی را ادامه می دهم و آنقدر دلم را پرت می کنم ..، تا خسته شوند ، تا دیگر دلم را پس ندهند . تا آن در را باز کنند و بگویند : بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می روم! و دیگر هم بر نمی گردم(!)