مرا صدا کن ! مرا صدا کن ، اي از عاشقانه ترين سرزمين ها . ببين ! چگونه تنهايم در تنگنايِ بي تابي . مرا ببر ! مرا ببر به سرزمينِ آنسوي آفتاب ، ديگر سيرم از شهوتِ زندگي از لَهيبِ آرزوي آوازها بر داغِ لبانم . مرا ببر ! مرا ببر به بيکرانِ طفوليت ، و جدا کن از اضطرابِ مجهولِ وَهمِ سايه ها . مرا ببر ! مرا ببر به فراسويِ غرشِ آسمانها به مرزهاي بي شکيبِ آسمان . مرا به پَرچين هاي نورانيِ کهکشان بنشان ... ديگر خسته ام ! خسته . بگذار چند روزِ ديگر باقي باشد که خروشِ اقيانوسِ تَنم آرام گيرد ....
1392/04/29 - 12:36 در
بروبکس توییت