ما با یه امید خاصی داریم روزه میگیرم ، مثلا به امید لاغر شدن و آب کردی چربی ها و اینا ، بعد میبینیم کلا داریم تحلیل میریم ! حالا اونش هیچی ، یجای بدنم تحلیل نمیره که ؛ حتی صورتمم لاغر میشه آخر سرم میشم شبیه این معتاد پعتادا که اصن یه وضی دیگه خودتون میدونین نیاز به گفتنش نیست حالا من خیر سرم با این همه ادعا ، از سحر تا افطار نصفشو زیر کولر خوابم ، نصفشم پای کامپیوتر اصن زندگی م یه حالت نباتی پیدا کرده به جان خودم من تو کُمام خودم حالیم نیست هیچی دیگه جز سلامتی عرض دیگه ای نداریم آها فقط یچیزی گوچولو مونده در حد چن کلمه : یه مشورت میخواستم ازتون دوستان بنظورتون با این مقدار که از تابستون باقی مونده چکار کنم که حوصلم نَسُره یچیزی هم بهم بِماسه ؟ اصن نا فُرم زدم تو کار خَمودی و چَمودی و اینا دارم آهسته آهسته گاماس گاماس نابود میشم کمک کنید ببینم با زبون روزه مغزتون چقد میکشه الآن دیگه هرچی فک رمیکنم حرفی واسه گفتن یادم نمیاد میتونین برین به زندگی تون برسید آزاد باش