ﺗﻨﻬﺎﯾيﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﯽ ﻛﻨﻢ ﺳﻬﻢ ﻛﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﻦ ﻋﺎﻟﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻏﻢ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻞ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺸﺎﻧﻤﺖ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﻏﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﻮﺍﯼ ﻣﻦ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻧﮕﯿﺮ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺘﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﯽ ﺷﻚ ﺗﻨﻬﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﺖ ﺁﺩﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺁﺋﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻥ ﺗﻚ ﺗﻚ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﺭﻭﺷﻨﻢ ﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﮔﺎﻧﻢ ﻫﻤﺪﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻧﻪ ، ﻓﻘﻂ ﯾﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺏ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻧﺪﯾﺶ ﻟﺒﺮﯾﺰﯼ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻦ ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﻫﯿﭻ ﺳﻮﯾﺖ ﻣﺤﺮﻣﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﻗﺼﺪ ﻧﻔﯽ ﺑﺎﺯﯼ ﮔﻞ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻛﻮﯾﺮﻡ ﺷﺒﻨﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺯﺧﻢ ﻣﻦ ﻛﻪ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﻢ ﺯ ﭼﺸﻢ ﺷﻬﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﺑﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺶ ﻣﺮﺣﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺎﯾﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﯾﻨﻚ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻡ ﺟﺰ ﺻﺪﺍﯼ ﻣﺒﻬﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﯽ ﻛﻨﻢ ﺳﻬﻢ ﻛﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ